سوالات متداول

پاسخ: گزینه های متعددی برای این منظور در دسترس است:
الف) ایمپلنت در فضای بی دندان قرار داده شده، سپس یک روکش روی آن نصب می گردد.
ب) با توجه به شرایط دندان های مجاور ناحیه بی دندان، می توان آن ها را تراش داد و با ساخت یک بریج، فضای بی دندانی را پر نمود. طبیعی است که در این حالت ریشه دندان از دست رفته جایگزین نمی شود و روکش ساخته شده بر روی دندان های مجاور فشار می آورد.
این بریج به دندان های پایه با استفاده از سمان مخصوص چسبانده می شود. در صورت عدم بهداشت مناسب، خطر بروز پوسیدگی در دندان های پایه و از دست رفتن آنها در دراز مدت وجود دارد.
ج) یک تک دندان از دست رفته را می توان با یک پروتز متحرک نیز جایگزین کرد. هر چند به دلیل فشار کنترل نشده ای که پروتز متحرک روی دندان های مجاور و بافت نرم و استخوان زیرین وارد می سازد بسیار مخرب بوده و در عمل تنها به عنوان یک درمان موقتی محسوب می گردد. این روش گاهی برای یک دوره زمانی کوتاه در حین ترمیم استخوان اطراف ایمپلنت پیشنهاد می شود
اگرچه بیماری پریودنتال (لثه ای) داشته اید نیز می توانید از ایمپلنت استفاده کنید. البته بدیهی است بیماری پریودنتال شما ابتدا باید بطور کامل درمان شود و سپس شما وارد مرحله درمان با ایمپلنت شوید.
شما باید به این نکته توجه داشته باشید که کسانی که دچار بیماری پریودنتال بوده اند خطر بیشتری در ابتلا به بیماری های اطراف ایمپلنت دارند؛ بنابراین پس از درمان پریودنتال علاوه بر مراقبت های بهداشتی دهان و دندان باید به طور منظم هر سه یا چهار ماه مراجعه کنید. بدیهی است که باید مراجعات منظم را جدی تر بگیرید.
پاسخ: اساساً رعایت بهداشت اطراف ایمپلنت و تمیز کردن آن همانند دندان طبیعی است. البته بدیهی است تمیز کردن ناحیه بین ایمپلنت ها و نیز ناحیه بین ایمپلنت و دندان طبیعی حساسیت بیشتری داشته و دقت بیشتری را می طلبد.

مسواک های بین دندانی علاوه بر نخ دندان این مهم را تسهیل می کنند.

وسایل کمک بهداشتی مخصوص تمیز کردن اطراف ایمپلنت طراحی شده است که در بازار وجود دارند و با فشار آب به تمیز کردن اطراف دندان و ایمپلنت کمک می کنند.
پاسخ: در حضور دندان طبیعی، کنترل التهاب بافت اطراف ایمپلنت دندانی اهمیت ویژه دارد.
بیمارانی که مشکلات پریودنتال (لثه ای) دارند، خطر بیشتری برای درگیری و مشکلات اطراف ایمپلنت دارند. بسیار مهم است که بافت های اطراف ایمپلنت دائماً توسط دندانپزشکان معاینه شوند تا در صورت شروع التهاب آن را کنترل کرده و مانع گسترش بیماری شود.
پاسخ: تنها راه پیشگیری از بیماری های لثه رعایت مناسب بهداشت و حذف پلاک میکروبی از سطح دندانهاست.
البته مراجعه منظم به دندانپزشک هم اهمیت زیادی در پیشگیری از بیماریهای لثه دارد.
پاسخ: پریودنتیت که فرم شدید تری از بیماری لثه است که به علت تخریب استخوان نگهدارنده دندان که، دندان ها لق شده و در صورتی که درمان نشود دندان ها می افتند و از دست می روند.
در واقع یکی از علل شایع از دست دادن دندان ها پریودنتیت است. علت اصلی پریودنتیت پلاک میکروبی است.
پاسخ: پلاک میکروبی لایه نازکی از باکتری هاست که روی سطوح دندان و لثه تشکیل می شود. در صورتی که پلاک میکروبی به صورت روزانه با استفاده از مسواک و خمیردندان برداشته نشود به مرور زمان باعث بیماری لثه می شود. افراد سیگاری استعداد بیشتری برای تشکیل پلاک دارند و بیماری های لثه در این افراد پیش آگهی بدی دارد.
پاسخ: متاسفانه ژنژیویت و پریودنتیت در اکثر موارد و در مراحل اولیه بدون درد هستند و تا زمانی که شدید نشود فرد از ابتلا به آن آگاهی ندارد. با این حال وجود علائمی مانند خونریزی لثه ها هنگام مسواک زدن و استفاده از نخ دندان و بوی بد دهان نشان دهنده بیماری لثه هستند.
پاسخ: هرگاه برای مدت کوتاهی مسواک نزنیم همه روزه یک لایه چسبنده بر روی دندان ها بخصوص در خط لبه لثه رسوب می کند که این لایه پلاک نام دارد. اگر پلاک دندانی روزانه با مسواک و نخ دندان از روی دندان ها و لثه برداشته نشود بعد از مدتی به سنگ های سفید، زرد یا تیره رنگی تبدیل می شود که با مسواک قابل برداشتن نیست. به این سنگ های آهکی در اصطلاح دندانپزشکی جرم می گویند (بخصوص در پشت دندان های جلوی فک پایین). جرم هایی که در بالای لثه بر روی دندان ها تشکیل می شوند قابل رویت هستند این جرم ها بصورت رسوب هایی به رنگ قهوه ای و یا سیاه در اطراف طوق دندان ها نمایان می شوند. هر چند جرم هایی که در نواحی زیر لثه تشکیل می شوند بمراتب خطرناکترند.

نام و نام خانوادگی:
پست الکترونیک:
تلفن تماس:
پیام:



حروف تصویر را در کادر زیر وارد کنید

نشانی کلینیک: تهران، شهرک غرب، بلوار دادمان، ابتدای فلامک شمالی، ساختمان غزالی، پلاک2، طبقه چهارم، کلینیک دندانپزشکی دیبا
تلفن های تماس: 02188376084 و 02188376085 و 02188376086
ساعات کاری کلینیک: از 9 صبح الی 10 شب